Budist rahipler artık yetiştiğini düşündükleri bir öğrencilerini yola çıkmadan önce çağırdılar. Başrahip öğrenciye tek bir soru sordu:

* “20 yıldır buradasın neler öğrendin?”

…
“Yedi gerçek öğrendim” dedi öğrenci.

* “Yirmi yıldır buradasın sadece yedi gerçek mi öğrendin?”

“Evet yedi gerçek öğrendim…”

* “Say” dedi başrahip “birincisi…”

“Dostluklar ikiye ayrılır: Kalıcı dostluklar ve geçici dostluklar. Hayatta bir zorluk ortaya çıktığı anda bozulan dostluklar daha çoktur kalıcı dostluklar çok azdır…”

* “İkincisi” dedi başrahip.

“İnsanların çoğunluğu kalplerini ve beyinlerini geçici değerlere ayırmışlar. Bu değerler uğruna kendi gerçek niteliklerinden taviz vermekten kötü şeyler yapmaktan çekinmiyorlar…”

* “Üçüncüsü” dedi başrahip.

“İnsanlar amaçlarına ulaşmak için birbirlerini ezmekten çekinmiyorlar. Oysa başkasına kötülük yaparak elde edilen her şeyin geldiği gibi ellerinden gideceğini anlamıyorlar…”

* “Dördüncü” dedi başrahip.

“İnsanlar gerçekte bir anlamı ve önemi olup olmadığını hiç düşünmedikleri fakat değerli ve anlamlı saydıkları şeyler yüzünden birbirlerine zarar veriyorlar… Bu şekilde hayatı birbirlerine zehir etmeye alışmışlar.”

* “Beşinci” dedi başrahip.

“Herkes yanlışın nedenini başarısızlığın nedenini başkalarında arıyor.”

Kimse başına ne geldiyse aslında kendi yüzünden geldiğini anlamıyor kendi suçunu yanlışını kabul edip düzeltmiyor…”

* “Altıncı” dedi başrahip.

“İnsanlar helal lokmanın ve bölüşmenin değerini bilmiyor. En lezzetli lokmanın helal lokma olduğunu unutuyorlar. Vicdanları ve mideleri arasında kaldıkları zaman midelerini tercih ediyorlar…”

* “Yedinci” dedi başrahip.

“İnsanlar bir şeye dayanmadan yaşama gücünü bulamıyorlar. Bu yüzden çoğu zaman anlamsız şeylere sarılıyorgüveniyorlar. Asıl sarılmaları ve güvenmeleri gereken belki de tek duygunun sevgi olduğunu anlamamakta ısrar ediyorlar…”

* “Güle güle” dedi başrahip