Bir anın esareti değilmidir her sevdalı
ve bir anla açılmazmı ufka yelkenler
an saniyenin binde biri
an sevdamın sır perisi
ve anla açılan sevdanın gizemli perdesi

bir tiyatro sahnesinde buluyorsun kendini
oynaman gereken gözü kördüğüm sevdalı
sen rol yaptığını zanndersin önceleri
ama an öncenide almıştır.
çok sonra farkedersin herşeyin anla başladığını
ve esaretine girdiğin serin sevdayı
belkide alkışlar sarhoş eder seni
bilinmeyen bir tekrleme dolanır diline
şaşkın gözlerle her mısranın sonunda
iki kelime vugulanır dilinde..

ne yapar ne eder anlatırsın ona kendini
gel dersin gel ben sana bir an’da vuruldum
an bu andır, sevdam sensin.
herşeyi gözle göremez olursun.
uzağını yakının onun suretine yüklersin
onun bir bakışında bin anlam bulursun.
seni sen diye sorgular,
bütün kelimelerini ona susturusun.
gitmesin diye çimdik atar durursun kendine
alövyonu ona çölü kendine alırsın
yanan yüreğini çölle sularsın.

kimi zaman yalnız kalırsın sahnede
sen sevgili dersin o susar
seçının telinde ruyalara dalarsın
o yine susar
kimi zaman anın içinde kaybolur seninle
ve işte koskoca sahne
sen susarsın o susar
susmalar dirilir konuşmaya başlar..

sevdanın sol yanına oturuyorum,
sevda sağ omzuma başını yaslıyor.
bütün değmeler o anı kıskanıyor.
o an ise; senin bende, benim sendeki
kum saatime sığıyor…
an tek, sen ve bende öyle…
biz oluyoruz farketmeden.
Uzanıyoruz,
zaman deliği tıkanmış kum saatine…

OSMAN SAKMAN