Deryaların ufak timsali gibiydiniz.
Her bir seslenişinizde sessizliği yakalardım.
Biliyorsunuz, bu yolda yoldaşımın kimsesizlik olduğunu,
Kimsesizliğinizle yoluma yoldaş olup,
Baharla yeniden coştunuz, yaz ile son buldunuz damlalar…
Kimi zaman hafifçe yanağıma dokundunuz birbiriniz ardına,
Kimi an tüm ruhumu sardınız.
Bazıları sırılsıklam oldum isyanınızla…
Ama her daim kadimdiniz benim için.
Sizsizlikte bile sizi bulurdum.
Attığım her adıma, dinlediğim her nameye sizden bir parça bıraktım.
Siz olup süzüldüm kendi yanaklarıma.
Gökten inmenizi mi bekledim bilemiyorum ama,
Çok bekledim, onu biliyorum…
Beklediğim her an, alev olup sardı gönlümü.
Bekledikçe sizi daha çok özler oldum.
Bekledikçe yandım,
Bu özlemle ben, ölürüm sandım.
Bitmesini istemediğim tek acıydınız.
Bitmez dediğim tek sevdaydınız.
Bulutlarınızı izlerdim.
Siz olup buğulanırdı gözlerim.
Sizinde benim için yandığınızı, tükendiğinizi, kuruduğunuzu sanıp,
Bir de vicdan azabı çekerdim üstüne…
Her gök gürültüsünü siz sanırdım.
Hızla cama koşar, uzakları görmeye çalışırdım.
Ama yakınlara gelen uzak, sizi hapseden uzak olmazdı.
Sizi hapseden uzak, her gün daha da uzaklaşıyormuş, ne bileyim!
Meğer bana sözünüz varken, bir başkasının yakını olmuşsunuz, yazık!
Ellerim buz kesti, yüreğim hiç çarpmadığı kadar hızlı çarptı.
Ruhuma işleyen, size benzeyen her şey o an dökülsün istedim gözlerimden.
Saatlerce ağladım.
Yüreğimi tırmalayan bir garip kor bırakıp, son buldunuz damlalar.
Size damla demeye meğer bin şahit lazımmış, göremedim…
Sonra bir sağanak yağmur bastırdı.
Bedenimi parçalayıp kalbime, oradan ruhuma ulaştı.
Sizin buğunuz kalktı gözlerimden.
Tebessümü öğrendim.
Kahkahayı da öğreneceğim.
Acı dindi, sevda meğer yokmuş.
Sizden beri yağmurlara düşmanım damlalar.
Hak ettiğiniz üslup böylesi midir emin değilim ama,
Bir daha ruhumu ıslatmayın damlalar…