Unutmak istersen an geçmeden unutursun, apansız… Unutmak istemiyorsan yahut unutmak zorundaysan unutman gerekeni yalnızca Ertelersin… Ertelenirsin…
Ertelenirsin hayata karşı çıkmış olduğun şu sahada hava muhalefetinden dolayı. Üşürsün… Çıkamazsın… Yüzleşemezsin hayatın ta kendisiyle. Yükseklere dikmişken gözlerini, sonlara oynarsın hep. Kendine çalım atarsın hayat karşısında… Saha kapattırır bazen hayatın insana yaptıkları… Yaptırdıkları…
Kimi kaçan gole üzülür, kimi gösterilmeyen kırmızı karta kimiyse verilmeyen taça üzülür. Ama sonuç hiç değişmez. İnsan olduğundan mıdır bilinmez 1-0 yenik başlarsın hayat karşısında aslında. Yetmez çünkü bazı şeyler için insan olmak. Çok iyi olmak, en iyi olmaya çalışmak… Sonunda fark yersin. Öyle bir FARK yersin ki; kendine attığın golün, inandığın şey uğruna yaptığın müthiş hatanın FARKINA bile varamazsın…