Jerry, çevresindekilerin çok sevdiği insanlardan biriydi.
Keyfi her
zaman yerindeydi. Her zaman söyleyecek olumlu bir şey bulurdu.
Hatta,
bazen etrafındakileri çıldırtırdı bile,
“Bu adam bu halde bile
nasıl iyimser olabiliyor?” diye.

Birisi nasıl olduğunu sorsa;
“Bomba gibiyim” diye yanıt verirdi hep.
“Bomba gibiyim…”

Jerry,
doğal bir motivasyoncuydu.
Yanındaki insanlardan biri o gün, kötü
bir gündeyse,
Jerry yanına koşar, duruma nasıl olumlu bakılacağını
anlatırdı.

Bu tarzı fena halde düşündürüyordu beni.

Bir
gün Jerry’ye gittim. “Anlayamıyorum” dedim.
“Nasıl oluyor da, her
zaman, her koşulda bu kadar olumlu bir insan olabiliyorsun? Nasıl
başarıyorsun bunu?”

Her sabah kalktığımda kendi kendime;
“Jerry,
bugün iki seçimin var. Havan ya iyi olacak ya da kötü” derim.
Her
zaman havamın iyi olmasını seçerim.

Kötü bir şey olduğunda yine
iki seçimim var.
Kurban olmak ya da ders almak.
Ben başıma gelen
kötü şeylerden ders almayı seçerim.

Birisi bana bir şeyden
şikayete geldiğinde, yine iki seçimim var.
Şikayetini kabul etmek ya
da ona hayatın olumlu yanlarını göstermek.
Ben olumlu yanlarını
göstermeyi seçerim.

“Yok yahu” diye dalga geçtim. “Bu kadar
kolay yani”

“Evet…Kolay…” dedi Jerry.

“Hayat
seçimlerden ibarettir. Her durumda bir seçim vardır.
Sen her durumda
nasıl davranacağını seçersin.
Sen insanların senin tavrından nasıl
etkileneceklerini seçersin.
Sen havanın, tavrının iyi ya da kötü
olmasını seçersin.
Yani sen hayatını nasıl yaşayacağını seçersin”

Jerry’nin
sözleri beni oldukça etkiledi.
Onu uzun yıllar görmedim. Ama
hayatımdaki talihsiz olaylara dövünmek yerine olumlu seçimler yaptığımda
hep onu hatırladım.

Yıllar sonra Jerry’nin başına çok talihsiz
bir olay geldi.
Soygun için gelen hırsızlar Jerry’yi delik deşik
etmişler.
Ameliyatı 18 saat sürmüş, haftalarca yoğun bakımda kalmış.

Taburcu edildiğinde kurşunların bazıları hala vücudundaymış.

Ben
onu olaydan altı ay sonra gördüm.
“Nasılsın?” diye sorduğumda;
“Bomba gibi” dedi.
“Bomba gibi”

“Olay sırasında neler
hissettin Jerry?” dedim.

“Yerde yatarken iki seçimim var diye
düşündüm.
Ya yaşamayı seçecektim ya ölümü. Ben yaşamayı seçtim.”

“Korkmadın
mı? Şuurunu kaybetmedin mi?”

Ambulansla gelen sağlık
görevlileri harika insanlardı.
Bana hep “iyileşeceksin merak etme”
dediler.
Ama acil servisin koridorlarinda sedyemi hızla sürerken
doktorların
ve hemşirelerin yüzündeki ifadeyi görünce ilk defa korktum.
Bu
gözler bana “Bu adam ölmüş” diyordu.

“Bir şeyler yapmazsam,
biraz sonra ölü bir adam olacaktım”

“Ne yaptın?” diye merakla
sordum.

Kocaman bir hemşire yanıma yaklaştı ve bağırarak
“herhangi
bir şeye ihtiyacım olup olmadığını” sordu.

‘Evet’ diye yanıt
verdim.
“Var”

Doktorlar ve hemşireler merakla sustular.

Derin
bir nefes alarak kendimi topladım ve bağırdım;
“Benim kurşunlara
alerjim var!..”

Doktor ve hemşireler gülmeye başladılar.

Tekrar
bağırdım;
“Ben yaşamayı seçtim.
Beni bir canlı gibi ameliyat
edin. Otopsi yapar gibi değil”

Jerry, sadece doktorların büyük
ustalıklari sayesinde değil,
kendi olumlu tavrının da büyük katkısı
ile yaşadı.

Yaşaması bana yeni bir ders oldu.
Hergün
hayatımızı dolu dolu yaşamayı seçme şansımız
ve hakkımız olduğunu
ondan öğrendim
ve herşeyin kendi seçimlerimize bağlı olduğunu.

Bu
yazıyı okudunuz.

Şimdi iki seçiminiz var:
1. Unutup gitmek,

2. Yazıyı dikkate alıp kesip saklamak, arkadaşlarınıza göndermek.

Francie
Baltazar Schartz’ın yazısını okuduktan sonra düşündüm,
iki seçimim
vardı:
1. Çöpe atmak,
2. Birileriyle paylaşmak.

Ben
seçimimi yaptım.

Ya siz?…”