ERKEKLER HEP YALNIZ AĞLAR
Günlerdir sınırında yaşıyoruz aşkın,
Günlerdir
uçurumunda,
Bu kaçıncı atışım kendimi
Kollarından yalnızlığa,
Bu
kaçıncı dargınlık,
Bu kaçıncı barışma?
Belli ki
Sensizliğe
sürgün artık bu gözler,
Sensizliğe sürgün bu dudaklar, bu eller.
Şimdi
yorgun bir çınar gibi kalbim,
Artık sana değil,
Sensizliğe
yaslanacağım.
Hoşçakal güz çiçeğim, hoşçakal
Seni artık
Göz
yaşlarınla ıslanmış
Yastıklara bırakacağım..

Oysa yıllarca
Yemyeşil
bir orman köyünde sakladım gözlerini,
Dağ başlarında çoban ateşleri
yaktım, üşümeyesin diye.
Ellerine kör gecelerin karanlığında
sarıldım
Ve haykırdım
En dipsiz kuyulara adını.
Ezberlettim
seni kurtlara-kuşlara.
Sense beni sokaklara vurdun
Ve en zehir
şarkılara..

Bilirsin,
Rüzgara bıçak,
Yağmura ateş,
Buluta
kurşun işlemez.
Sende öylesine vurdun ki beni,
Artık bana
Hiçbir
acı kar etmez..

Neylersin,
Önce melekler terk etti bizi,
Sonra
masmavi düşler,
Öpüşler- gülüşler-çiçekler.
Büyüsü kalmadı
artık kavuşmaların,
Bundan böyle
Bizi her köşede
Bambaşka
bir cehennem bekler..

Sen de bundan böyle
İçi boş
şarkılarla avut kendini.
En ucuz aşklarla yıka kirli ruhunu,
Açılırsın.

Taşlar yosuna sarılır bilirsin,
Sarmaşıklar duvarlara,
Geceler
karanlığa,
Sen de yalnızlığa sarılırsın
Ve kadınsın,
Ağlayabilirsin
gönlünce,
Göz yaşların pınarlar misali çağlar,
Unutma ki
erkeğim ben
Ve erkekler hep yalnız ağlar…
Ahmet Selçuk
İlkan