“Sen kelimelere sığdıramadığım, Hangi ara bu kadar büyüdün içimde, Hangi
ara dışarı taşar oldun gözlerimden. Hangi ara tohumunu bıraktın
kalbimin en derinine yeşersin diye, Hangi ara beynime hakim oldun her
şeyi sende unutturacak kadar. Hangi ara aklıma yerleştin her şeyi senle
özdeşleştirecek kadar. Her şeyi sen sanıyorum, her sesi sen diye
duyuyorum. Her güzelliği senin gözlerinden görüyorum… Dün içimde
büyüdün büyüdün bahar dalları gibi tüm mavileri sardın. Bir kolun
ruhumda, bir kolun bedenimde, bir kolun yollarımda, bir kolun
gördüklerimde. Kalbim sendin zaten. Dün yer gök sendin. Dün duyduğum her
ses beni çağıran sesindi kalbine. İçine aldın sardın sarmaladın… Ben
bir kez daha bir kez daha aşık oldum sana… Bunun nedeni, niçini yok.
Bunun mantıksal bir karşılığı yok. Bunun anlamlandıracağım şekli, şemali
yok. Bu başka bir şey.. tanımsız. Baştan beri en baştan beri ruhum
buluşuyor seninle bilincimin dışında. Hala seninle yaşıyorum beni
aldığında yanına anlamadığım anlamlandıramadığım biçimde. Hala, seni
düşündüğümde sen düşüyorsun her yanıma… “